Twee keer per jaar landt Stichting Bigheart op het terein Antropia in Zeist. Een aantal weekenden (in het voorjaar 3 en najaar 2) lang organiseren zij Zweethut ceremonies op de manier van de Lakota indianen, onder leiding van Lakota elder Carl Bigheart. Het is een fijne sweer en geweldige ervaring, dus lief en ik komen sinds 4 jaar geleden elk half jaar terug.
Zo ook begin mei. Samen met Fabian sjouwden we onze kampeerspullen naar Zeist om weer lekker te gaan zweten. Omdat het zo’n inspirerende ervaring is, leek het me leuk om dit te delen. Je komt immers niet elke dag een zweethurceremonie tegen het lijf!
De ceremonie loopt als volgt: Na het aanmelden drink je een kop verse kruidenthee rond het vuur in de Waldo (een grote geel/rode tent waar ook wordt gegeten, muziek gemaakt en het sociale leven wordt onderhouden. Rond een uur of elf verzameld iedereen zich bij de vuurplaats. In een grote cirkel begint hier het ‘officiele’ deel van de dag. De four direction worden aangeroepen en de stenen worden gelegd. Deze stenen zijn vulkanisch en worden voor het aansteken van het vuur gezegend en met ‘intenties’ door elke persoon die wil geplaatst. Er wordt een lijn getrokken naar de zweethut. Deze lijn mag niet worden doorbroken, want hiermee wordt de hut gevoedt met de energie van het vuur. Als iedereen zijn steentje heeft bijgedragen, wordt het vuur ontstoken. Eerst de oostzijde, daarna de westzijde (in het noorden staat de hut zelf, in het zuiden de maanhut).
Je mag jezelf blessen met de rook en daarna gaat iedereen naar het kasteel (de grootste ger op het terrein) om tabacco ties/gebedszakjes te maken. Hierbij draait het om vragen, wensen en intenties. Het woord intentie wordt talloze keren rondgeslingerd en we kunnen er dan ook niks aan doen dat we soms een beetje melig worden.
Dan is het een kwestie van wachten. De stenen worden opgewarm en we wachten allemaal op onze eigen manier op het signaal om om te kleden. de ene speelt muziek, de andere luncht flink, we lachen wat, drinken meer thee en roken nog een sigaret. Hoewel iedereen erg vriendelijk is, is de Bigheart familie erg gesloten. Na mistens 10 hutten kennen ze onze namen eigenlijk niet en dat is oké.
Er zijn vier ronden, één voor het welkom heten van de Great Spirit en voor je eigen prayers, de tweede voor alle tweevoetige verwanten, de derde voor moeder aarde en de vierde als dank- en afsluitronde. De stenen worden uit het vuur gehaald en naar binnen gebracht. Je voelt de warmte direct, er komt zo veel straling af! Ze zijn dan ook roodgloeiend! Na een korte opening van carl gaat de deur dicht. Het is donkerder dan elke ruimte die je kent en het is niet moeilijk om voor te stellen dat je jezelf in de baarmoeder van de aarde bevind. Na een openingslied wordt er water op de stenen gegoten. De stoom komt los en het zweten begint.Na elke ronde gaat de deur weer open en mag je even naar buiten om af te koelen, te drinken en de bosjes te bezoeken. Daarna gaat iedereen weer terug, er komen meer stenen dus warmte naar binnen en de deur gaat weer dicht voor de volgende ronde.
Het mooiste voor mij zijn de verhalen van Carl en de emoties die loskomen. Zeker in de tweede ronde, wanneer iedereen openlijk zijn prayers mag uitspreken voor verwanten is heel indrukwekkend. Het maakt je klein en bewust van het leed wat we onszelf en anderen aandoen. Het idee dat je zelf een ambassadeur bent van de natuur en het leven is een eye-openen, én een prachtig geschenk om je leven mee te leiden. Na afloop van de laatste ronde worden de tabacco-ties in het vuur gegooid en kleed iedereen zich weer om. Rond etenstijd komt iedereen weer bij elkaar om de spirits te bedanken voor de mooie dag en het eten wat we straks krijgen. Dit weekend mochten de kinderen gezamelijk de zogenoemde spirit plate op de asresten van het vuur gooien. Prachtig!
Daarna, lekker eten tijdens de potluck. 
Zaterdag ben ik na twee ronden naar buiten gegaan, het was zó druk! Voor we konden beginnen waren we 30 minuten bezig met passen en meten om 84(!) mensen in de hut te krijgen. Zondag was het juist extreem rustig en we hadden volop de ruimte om te liggen en daar heb ik dan ook flink gebruik van gemaakt. Het was alweer twee jaar geleden dat ik een ceremonie helemaal had meegemaakt, dus die ervaring was weer geweldig. Gezuiverd en wel konden we zondag naar huis. Heerlijk, en volgend najaar natuurlijk weer! Foto’s door N. Schrijver
Al jaren kijk ik rond, bewonder en fotografeer ik kostuums op verschillende festivallen. Ik weet niet wat het is, maar voor m’n gevoel moet het zoiets gaafs zijn om in de huid te kruipen van hetgene wat je het liefst bent of wil worden. Misschien dat ik daarom nu daadwerkelijk écht begonnen ben met het maken van een kostuum. Ik heb de eerste schetsen gemaakt, een inventarisatie van wat ik allemaal nodig ga hebben en nog belangrijker, een plan en doel voor ogen: Castlefest 2012 (als we dan nog allemaal bestaan natuurlijk 
)
