Once in a lifetime

In het tweede jaar van mijn vierjarige opleiding moeten we een keuze maken welke afstudeerrichting we in de laatste twee jaar willen volgen. De keuzes die we krijgen zijn bouwrestauratie, meubelrestauratie, ontwerp, allround meubelbouw en botenbouw. Tijdens de drie stages in deze jaren is het de bedoeling om een bedrijf te zoeken die goed aansluit bij jouw keuzerichting. Uiteindelijk laat je zien wat je kan en wilt met het maken van een meesterstuk.

Een aantal weken geleden mocht ik de keuze maken. Meubelrestauratie… wel de geschiedenis, niet de uitvoering. Botenbouw of ontwerp… doe maar niet! De enige twijfel die ik had was de keuze tussen bouwrestauratie, wat richting Archeon en oude bouwwerken toeneigt, of allround meubelbouw. Het fijne van meubelbouw is dat je veel breder kan werken met je meesterstuk, en laat ik nu net buiten het straatje willen gaan!

Ik heb bedacht dat ik een Luit wil gaan bouwen. Omdat ik dat leuk vind. Ik heb nog nooit een Luit live gezien of gehoord, maar ik vind ze prachtig mooi om te zien. Daarnaast is de ambachtelijke vervaardiging helemaal mijn ding. En waarom niet? Waarom zou ik niet iets bouwen wat ik waarschijnlijk nooit meer kan doen in de toekomst? Waarom een ‘saaie’ stoel of kast maken, terwijl je een geweldig muziekinstrument kan bouwen!

De luit die ik wil gaan nabouwen is een Wendelo Venere uit de Renaissance. Het meest typerende aan dit model is de organisch gebogen vorm van de klankkast, iets wat ik verschrikkelijk mooi vind aan dit instrument. Daarnaast kan ik er ook veel eigen inspiratie in kwijt. Ik zit niet vast aan één houtsoort or ontwerp. Houtsnijwerkjes, een celtisch getint klankgat, een andere stemming… het kan gewoon! Het is mijn meesterstuk, helemaal los!

Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Ik ben dankbaar voor:
- Het samenkomen met mijn familie en het herstel van mijn vader. Afgelopen zomer werd darmkanker gevonden en dat heeft z’n gevolgen gehad. Veel spanningen, maar tegelijkertijd veel intieme momenten met mijn vader, stiefmoeder, zus en broer. Twee weken geleden is hij schoon verklaard: dankbaarheid
- Het nieuwe huis. Mijn nieuwe thuis.
- De vrienden om me heen. Ook al hebben we soms ups en downs.
- Nathan en Muis. De twee waarop ik altijd kan bouwen en terugvallen. Het is moeilijk te beschrijven hoe diep mijn verbondenheid met Nathan is. Dit jaar was er één met veel rumoer en gelukkig heeft het ons dichter bij elkaar gebracht.

Ik laat achter me:
- De onzekerheid die gepaard ging met de ziekte van mijn pa. Op naar een goed herstel!
- Een creatieve leegte.
- Onzekerheden: ik ben het waard om gezien te worden. Ik ben meer waard dan ik denk en uit.
- Den Haag. Tijd voor een nieuw hoofdstuk en een nieuwe levensfase.

Wat ik ga doen in 2013:
- Beter voor mezelf zorgen. Zuinig zijn op lichaam en geest
- Ik ga me niet meer verschuilen achter anderen. Ik sta op voor mezelf
- Een nieuwe Day Zero Lijst starten. De laatste keer… en deze keer goed.
- Mijn geest verrijken.
- Motivatie zoeken en vasthouden
- Mensen verrassen
- Een nieuw leven starten. Over 6 maanden wordt alles anders. Spannend, maar ik heb er zin in!

Zo, ik kan beginnen aan een nieuw jaar. Nu dit gezegd te hebben volgt alleen nog dit:

Een spetterend, inspirirend, lachwekkend en warm 2013 gewenst!

Nieuwe plek

Sind december 2010 woon ik in Den Haag. 100 meter hemelsbreed van het strand, rustige buurt, vriendelijke buren en vooral: een mooi ruim appartement. Het was niet mijn eerste keus, maar omdat ik daarvoor plotsklaps moest vertrekken, was het een geweldige uitkomst. Jammer genoeg mocht ik niks aan het uiterlijk doen, wat het voor mij niet meer maakte dan een vast onderkomen.
Ik en Nate maakte dan ook na een jaar samen te hebben gewoont de eerste plannen voor een nieuw huisje/appartement. Huren, kopen met hulp, antikraak? We kwamen er niet helemaal uit, maar bleven zoeken naar een nieuw plekje in de omgeving van Baarn.

Eind oktober kreeg ik te horen dat ik weg moest uit mijn appartement uit Den Haag. Het liefst nog vóór eind december. Hoewel het toch wel heel snel dichtbij kwam, kon ik redelijk de rust bewaren. Mijn schoonouders kwamen over de toonbank met een heel lief en geweldig idee: een lening bij hun afsluiten om samen ons eerste huisje te kunnen kopen! Ik vind het nogsteeds wel een beetje moeilijk omdat ik er niet zo van houdt als mensen me financieel ondersteunen. Ze hadden ook kunnen zeggen dat we het zelf moesten gaan uitzoeken!

Na veel op internet te hebben gekeken voor woningen, mochten we met z’n vieren (Nate, schoonouders en ik) voor het eerst twee huizen gaan bezichtigen. Het eerste huis was te klein. Op de slaapkamer kon ik nauwelijk rechtop staan, en dat zegt wat, want ik ben echt de grootste niet!
Snel maar door naar huis nummer twee. Dit zou volgens de makelaar van huis nr. 1 onverkoopbaar zijn en in slechte staat. Echter, bij aankomst viel m’n mond bijna open. Een prachtig huisje tussen twee woningen in gesandwiched. Voortuintje, achtertuin, een prachtig ruime woonkamer met mahonie parketvloer, nieuwe keuken. Twee slaapkamers boven en nog een enorme zolder en kelder om zooi in te zetten.

Iedereen was op slag verkocht. De rotte kozijnen en slechte isolatie waren jammer, maar na een biertje ‘s avonds waren we er wel uit: hier gaan we onze zinnen op zetten. Na een tweede bezichtiging hebben we een bod uitgebracht. Zenuwslopend, helemaal geen zin in school want je leven zit plotseling in een andere versnelling. En ja! We hebben ‘m!

De voortuin (in de lente)

Achtertuin met een uitgebreide collectie vogels!

De woonkamer.

En de achtertuin inclusief collectie vogels.

Ondertussen hebben we vandaag voor het eerst een week in Baarn geslapen en het voelt goed. Spullen worden verschoven, schilderijen mogen eindelijk aan de muur en langzaamaan aard ik met deze plek.

Eindelijk thuis.

Onverwachte ontmoeting

Gisteren had ik een hele bijzondere ervaring in de trein!

Ik had nog wat spullen op mijn oude stageplek liggen, dus ik moest gisteren even op en neer naar Amsterdam met de trein. Normaal gesproken vind ik treinreizen niet zo erg, dus met een schrijfschriftje, camera en boek vertrok ik. Maar er reisde nog iets anders mee: een idee voor een verhaal.

Vroeger schreef ik regelmatig een verhaal of gedicht, maar de laatste jaren ben ik daar gaandeweg mee gestopt. Ik vind het zelf vaak niet goed genoeg om te worden gedeeld. Als ik iets de wereld in stuur, dan wil ik dat het wat met mensen doet en wil ik geen negatieve reacties.
Maar gisteren sloeg ik toch m’n schriftje open en begon te schrijven. Het verhaal in m’n hoofd zoog me helemaal in een soort trance. Heerlijk!

Op de terugweg was het jammer genoeg wat drukken, maar toch probeerde ik te staande wat te schrijven. Ik schrok pas op toen er een jongeman passeerde en voor m’n neus bleef staan. ‘Wat schrijf je?’ Al stamelend reageerde ik dat ik gewoon een simpel verhaaltje aan het schrijven was en eigenlijk vaker gewoon persoonlijke hersenspinselen noteer. Hij toverde een glimlach op z’n gezicht en we begonnen een beetje awkward praatje over schrijven en het uiten van je gevoelens. Hij schreef ook, maar hij vond het zelf niet zo goed. ‘Maar ik geloof dat jouw woorden veel beter zijn.’

Dat vond ik een niet terechte opmerking, dus reageerde dat het niet omgoed of fout gaat, want er kán niks slecht of fout aan zijn. Het is jouw wereld en jouw behoefte om te delen. Niemand kan daar over oordelen.
Na een kort gesprekje ging hij er weer verder, want hij moest er bij het volgende station. Maar net nadat hij zich omhad gedraaid, draaide hij zich nog even terug en zei vanuit het niks.

‘En wees niet bang om te spreken. Je komt er wel.’

Ik stond en sta perplex. Het was alsof ik net een discussie met het zelfverzekerde Graham stemmetje had gehad. De twijfelpunten die ik over mijn creativiteit en mensen om me heen heb, waren op dat moment compleet irrelevant. Zo inspirerend en het raakte me op een manier die ik nog niet eerder had ervaren.

Het verhaal is ondertussen aan het groeien, maar ik wil er ook beelden bij gaan maken. Kleine illustraties per hoofdstuk. En ik ga het gewoon openbaar maken, want wat ik creeer, is goed genoeg voor mezelf.

 

Terug de cirkel in

Om het kort te houden, ik kamp met aardig wat angsten als ik de wijde wereld in stap. Dat heeft te maken met mij als teruggetrokken persoon, maar ook met de manier waarop ik naar mezelf kijk. Iedereen gaat anders om met dit soort problemen. De één zorgt ervoor dat de agenda zo vol is dat ze er niet bij stil hoeven te staan, de ander leest, schrijft of heeft andere creatieve uitspattingen en weer iemand anders stopt het weg zonder er teveel over na te denken.
Ik ben zo’n wegstopper. Niet alles, want ik ben uiteindelijk een best uitgesproken en blij beestje, maar de alledaagse dingen duwde ik altijd zo ver mogelijk van me weg. Een geweldig afweermechanisme, maar het heeft wel als resultaat dat ik het laatste jaar als een soort van lege huls heb rondgesjokt.

En toen kwam de zomer! Schotland, Castlefest, vrije tijd en dus ruimte om even vrij te kunnen ademen. Het gaf me ineens een hele nuchtere kijk op mezelf en de dingen om me heen. Ook kon ik eens stil staan bij het feit dat ik me niet helemaal op m’n plaats voel op school. Hoewel ik de praktijkvakken echt heerlijk vind, kan ik er geen motivatie voor opbrengen om ergens in te duiken. Er ís ook niks voor me om in de duiken, op Stijlleer na. Dit is één van de dingen waar ik flink over aan het nadenken ben en de kans is vrij groot dat ik dan ook een sprong ga maken naar een nieuwe school en een nieuwe uitdaging.

Na dat gezegd te hebben, kijk ik naar het nu. Nu ik eindelijk het gevoel te pakken heb dat ik weer met twee benen stevig op de grond sta, raast er een energie door me heen die ook op spiritueel gebied een einde maakt aan de emotionele stilte.
Dus nu lees, schrijf, schilder, fantaseer en leer ik erop los. Ik heb een fantastisch boek op m’n nachtkastje liggen die ik iedereen kan aanraden. Het heet The Wind is my Mother en geschreven door Bear Heart, een Native American Elder die heerlijke inzichten deelt over geloof, leven, liefde, de hedendaagse maatschappij en al dat soort zaken.

Ook ben ik druk bezig om een (niet lachen) Book of Shadows te maken. Nu ben ik echt anti Wicca-regeltjes, dus ik moet nog even een mooi bijpassende titel verzinnen, maar het principe is hetzelfde: een naslagwerk voor mijn als Pagan belangrijk zijnde informatie. Is het al de moeite waard? Nee, misschien niet in het aantal pagina’s tot nu toe, maar voor mij absoluut.

Ik stap terug de cirkel in!

Foto © Graham H.

Castlefest 2012

De zomervakantie is in z’n laatste weken, maar ik wilde toch nog graag mijn verhaal over Castlefest delen. Want wát voor geweldig feest was het weer. Ik heb intens genoten van de heerlijke sfeer, opzwepende en trance-opwekkende muziek en goed gezelschap.

Ik zat nog behoorlijk in een zen wereldje na twee weken Schotland en vier rustige dagen bij m’n schoonouders in Baarn. Het was dan ook vreemd om plotseling in een compleet andere, maar net zo fantastische wereld te belanden. Normaal stonden we met een flinke groep al een halve week op camping Op Hoop van Zegen en had je een geleidelijke instroom van het ‘Castlefest gevoel’. Nu werden we er frontaal in gesmeten. Even wennen, maar uiteindelijk doet het natuurlijk totaal geen afbreuk aan het uiteindelijke feestje dat we hebben gevierd.

De kaarten voor Wardruna hadden we uiteraard voorbesteld en ik keek onwijs uit naar het optreden, maar een flinke verkoudheid verpestte het concert ontzettend voor me. Desalniettemin was het geweldig!  Wardruna maakt geweldige muziek en het is moeilijk om je niet in een diepe trance te laten meevoeren (zelfs met die verkoudheid). het was misschien niet zo opzwepend als het openingsconcert van vorig jaar, maar absoluut heerlijk om naar te luisteren.

De rest van het weekend ging als een schicht voorbij. Vrijdag bestond voornamelijk uit kraampjes kijken, rondslenteren en natuurlijk vrienden spotten! Zaterdag was een helemaal niks doen dagje en zondag muziek, muziek, muziek en de laatste aankopen doen.
Je merkt daarin dat er zoveel groei en ontwikkeling in de Vana organisatie zit, en niet in een slechte zin. Waar veel festivals té groot, té onpersoonlijk, té populair, té druk worden na een paar jaar succes, blijven de festiviteiten van Vana zuiver. Het grotere terrein was even wennen en tsja… natuurlijk moet je even een stukje lopen en slenteren naar het andere podium en re-enactmentveld, maar daar staat zoveel tegenover. De drukte was het hele weekend door goed te doen, puur omdat er meer spreiding was. Iedereen had een beetje z’n eigen plekje. Steampunk in de tuin, Larp achterin, Balfolkers bij het kleine podium. Ik vond het heerlijk om zelf te kunnen kiezen wat en wie te zien.

En de bands… daar hoef ik weinig over te zeggen: Rastaban, Euzen, Shantalla, Corvus, Faun (ook al hebben we ze niet gezien)en Berlinski waren echt de bands waar ik heerlijk bij weg heb gewiebeld, geschreeuwd en gedroomd. Zeker het acoustische optreden van Rastaban op vrijdag was geweldig! Menig band had opgehouden na een stroomuitval, maar ze gingen door. Wíj gingen door! Dat natte pak en kleine publiek maakte ons feest alleen maar groter.
Corvus en Taiko was een klapper. Letterlijk. Ik heb gedrumd sinds m’n 8ste en ben er nogsteeds verliefd op en keek heel erg uit naar dit gezamelijke optreden. Alles wat ik verwacht had werd werkelijkheid, én beter.
Ik heb onwijs genoten van al het muzikale geweld, maar kreeg mezelf niet zover om mezelf los te laten. Mijn lichaam wilde feesten en alle kanten op, maar iets in m’n hoofd houdt me altijd tegen. Ook tegenover mensen die ik niet zo goed ken, maar wel graag eens hallo wil zeggen, durf ik mezelf niet over te geven aan de meningen en gedachtes van anderen. Wat als? Straks denk hij/zij?
Het is hartstikke stom en bovendien ontneem mezelf zoveel moois! Dus, als je zag dat ik keek, wegkeek, niets deed… sorry. Als ik kon, dan had ik het gedaan,

Ondanks dat heb ik twee hele vriendelijke Britten ontmoet die voor het eerst op Castlefest waren. Zondagnacht hebben we dan ook gezamelijk een flink feestje gevierd tot de vroege uurtjes op de hangplek. We hebben er zelfs een groepsfoto aan overgehouden.
De financiele schade bleef (genoodzaakt) minimaal: een nieuw tuniek, een shirt van Corvus en een handgesmeed Schapenscheerschaartje (dat is vanaf nu mijn favoriete woord).

Met zo’n geweldig weekend achter de rug, is het lastig om weer in het normale ritme te komen. Gelukkig heb ik er wel een flinke boost inspiratie en leergierigheid aan overgehouden, die ik op m’n eigen tijd en manier aan het benutten ben. Een geslaagd Castlefest, op naar volgend jaar!

Fotograaf onbekend

62. Maak vuur met een vuurstaal en Day Zero 2.0

Het is zomervakantie! Tijd dus om alle remmen los te gooien en het beste uit alle zonnige en zomerse dagen te halen. Carpe Diem!
Omdat ik mijn interesse verloor in mijn oude Day Zero lijst, heb ik besloten om een nieuwe te maken. Het is leuk om veel series te kijken en nieuwe films te zien, maar ik merk dat ik liever dingen doe die me inspiren tot verbetering en het opdoen van nieuwe kennis.  Precies een jaar na dato ben ik begonnen met Day Zero 2.0.
De lijst staat nu alleen op mijn Live Journal, maar hij zal binnen no-time op mijn blogje verschijnen! Om alvast te laten zien wat ik zoal wil doen in m’n nieuwe lijst, een verslagje van mijn vuuravontuur.

 

62. Maak vuur met een vuurstaal

Ik ben gek op vuur. De manier waarop het beweegt, de warmte die tot in je botten doordringt tijdens een koude nacht bij het kampvuur, maar vooral het gevoel ‘back to nature.’ Al jaren wil ik leren hoe je vuur moet maken met vuurstenen of een vuurstaal. Ook omdat ik regelmatig naar Engeland en Schotland vertrek om daar te kamperen, is het handig om ook zonder aansteker je vuurtje aan te kunnen maken. Dit jaar ga ik naar Kintyre in Schotland om te backpacken en de kans is groot dat we daar wildkamperen aan een Loch of aan de kust. Wat maakt je vakantie dan nóg meer af dan een warm, knetterend kampvuur?

Precies, hélémáál niets.

Schoonpap en -mam stoken praktisch iedere avond een haardvuur op binnen of buiten, dus aan droog berkenhout had ik geen tekort. Berkenbast (ja, dat dunne papierachtige spul) bevat veel olieen, waardoor het de perfecte tondel is om mee te beginnen. Zelfs wanneer het nat is vat het vlam.
Je pluist het goed uit zodat de vonk van je vuurstaal goed over kan springen en daarna begint het opbouwen van het vuur.

 

Benodigheden v.l.n.r.: Bijl, vuurstaal, losse berkenbast (tondel), berkenbastrol, hele fijne houtkrullen, houtsnippers en kleine stukjes, langere stukjes berk.

 

Dit klink alleen makkelijker dan het lijkt! Na eerst houtjes in verschillende lengtes en maten te hebben gehakt, probeerde ik mijn tondel aan te steken. Met succes! Alleen vatte het sneller vlam dan ik had verwacht en brandde het hele pakketje berkenbast al voordat ik het in de vuurpot kon leggen af. Haha, dat was een beetje sneu.

De tweede poging ging gelukkig beter. Het vonk vatte direct vlam op de schors, waarna ik het rolletje bast ook kon aansteken. Langzaam opbouwen is de grote truc, maar het vuur moet ook goed kunnen ademen.

Heersch! Het is gelukt!

 

En na dit euforische moment komt de enige conclusie: Dit vuur behoeft voedsel!
Dus ben ik de keuken in gerend en heb met kastanje- en tarwebloem, hazelnoten en rozijnen een heerlijk solide ‘Bannoch’ of ‘Indian’ Flatbread gemaakt. Volgende keer mag er wel wat zelfrijzend bakmeel bij, want ik had iemands onderkaak ermee kunnen ontwrichten.
Het duurde maar 20 minuten bakken in de messtin, dat had wel iets minder lang gemogen. Nu heb ik helaas de hele bodem en rand weg moeten snijden (Oh no! The crunchy bits! )

Alsnog, een geslaagde vuur-/kooksessie om het begin van een heerlijke zomer in te luiden!

Zie hier… Goddelijk voer!

Foteau’s door Graham H.